- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2009 02:00
-
Εμφανίσεις: 541
ΤΟ ΠΝΥΚΤΙΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Ο Απόστολος Παύλος, έμπειρος περιπατητής στους άφιλους δρόμους της κοινωνίας, δεν είναι μονάχα ο ταπεινός Ευαγγελιστής της Αγάπης και της Ελπίδος του «ζώντος Χριστού». Ο ακριβής μελετητής και τίμιος ερευνητής του πολύπαθου κοινωνικού χώρου. Είναι και ο γνώστης των εκρήξεων του ανθρώπου. Παραμένει, μέσα στους αιώνες, εκείνος που με ακρίβεια διαζωγράφισε την πολυκύμαντη τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης και με αγάπη υπέδειξε τον μοναδικό τρόπο υπέρβασης και διαφυγής της. Ο λόγος και η μαρτυρία του δεν έρχεται από το πουθενά. Έμπονα και αληθινά πηγάζει μέσα από την καθημερινότητα. Αγγίζει και περιφέρει το αίμα και το πνεύμα της, όσο πνικτικό και αν είναι. Και υποδεικνύει τον δρόμο της σωτήριας υπέρβασης.
Όταν υποδεικνύει να «αφήσουμε τα έργα του σκοταδιού», που ναρκώνουν, νεκρώνουν, αποδυναμώνουν και ευτελίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο, για να «ενδυθούμε τα όπλα του φωτός», που αναγεννούν και μεταμορφώνουν ψυχοσωματικά, καταθέττει απλοϊκά την εμπειρία του. Αποδέχεται την υπαρξιακή ασθένεια και δεν παραδίδει τα όπλα. Δεν στέκεται «μοιρολατρικά» στο θλιβερό γεγονός. Φωτίζει την τραγωδία. Υποδεικνύει το αθέατο δράμα. Και σηματοδοτεί την μοναδική διέξοδο, που είναι «ο Ιησούς Χριστός»_ το ιερό Του Σώμα, η Εκκλησία.
Α?
Είναι πια αδιαμφισβήτητο γεγονός και επιμαρτυρείται από τον ασύνταχτο κυματισμό της ιστορίας, πως ο άνθρωπος, απομακρυσμένος από το φως και την ελπίδα της αγάπης του Θεού, βυθίζεται σ?ένα πληκτικό και πνυκτικό σκοτάδι. Η αμαρτία, σε όλες της τις αδιφάγες μορφές, του αφαιρεί την πνοή της πνευματικής αντίστασης? του ψαλιδίζει τα νεύρα αντοχής? του στερεί την ανόθευτη χάρη και χαρά να αγωνίζεται με εφόδιο την ελπίδα του Θεού? τον αποπροσανατολίζει από τον στόχο ζωής του,που είναι η θέωση και εύκολα τον βυθίζει στην λυματολάσπη της αμαρτίας. Τότε όμως καταντά ένα «βότσαλο»,που χτυπιέται αδιάκοπα από την ανεμοθύελλα του εξαγριωμένου σήμερα.
Και ακόμη! Χάνει την ευλογημένη διάκριση, ώστε προσεκτικά να βηματίζει και με αναστάσημο θάρρος να κοιτάει πέρα και μακριά από τα φαινόμενα Έξω από τα επιίνδυνα και ψευδεπίγραφα σχήματα της δήθεν ζωής, εκεί που το φως της θείας αγάπης παραμένει σταθερά αναμμένο. Για να διασώζει και να φωτίζει.
Βιώνει δραματικά και υπαρξιακά το σκοτάδι, την αμαρτία και παραμένει, σαν το στρείδι, κολλημένος και ευχαριστημένος σ?αυτό τον μαρτυρικό χώρο. Πληγώνεται, βασανίζεται, αιχμαλωτίζεται και δεν διαθέττει την ποιοτική δύναμη να ανέλθει «λίγο ακόμα ψηλότερα». Φθείρεται συνεχώς, πλανά με τις πράξεις του και αιχμαλωτίζει με την νοσογόνο-παθογόνο πρόκλησή του. Η αμαρτία σκοτίζει την ύπαρξη? πνίγει τον άνθρωπο? του στερεί την εσωτερική παρόρμιση για αγώνα, μέσα από τον ιερό σύνδεσμο μιας θεοϋφαντης πνευματικής αγωνίας και ιερής ανησυχίας.
Εξάλλου αμαρτία δεν είναι ένα στιγμιαίο ή απλό «λάθος», που σημαδεύει τον άνθρωπο και αποπροσανατολίζει την ύπαρξή του. Είναι μια δυναμική κίνηση υπαρξιακή πέρα από την αλήθεια και την ελευθερία του Χριστού? έξω από το ιερό και φωτεινό Σώμα της Αγάπης Του. Το ξεπέρασμα προϋποθέττει ολοκληρωτική άρνηση? υπαρξιακή μετάνοια? δόσημο κυριολεκτικά στο Θεό.
Ο ¶γιος Ισαάκ ο Σύρος, προσεκτικός μελετητής της ανθρώπινης ύπαρξης, θα σημειώσει: «Είναι αδύνατο να αφήσει κανείς με άλλον τρόπο τη συνήθεια της αμαρτίας,παρά εαν αποκτήσει έχθρα προς αυτήν. Και αδύνατον να πετύχει την συγχώρηση των αμαρτιών του, εάν δεν τις εξομολογηθεί. Διότι η μεν έχθρα της αμαρτίας είναι ένδειξη αληθινής ταπείνωσης, ή δε εξομολόγηση ένδειξη κατάνυξης, που προκύπτει στην καρδιά από αισχύνη».
Η έχθρα για την αμαρτία γίνεται γέφυρα προσέγγισης με τον Χριστό. Έτσι ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τα πνευματικά του προβλήματα με θαυμαστή και διδακτική ωριμότητα. Γεύεται την επικοινωνία με τον Χριστό. Απελευθερώνεται από το εφιαλτικό σκοτάδι του. Υπηρετεί την αγάπη του Θεού, γιατί τον φωτίζει ο Χριστός, «που είναι το φως το αληθινό...» και το μοναδικό.
ΒΆ
Μέσα στο φως του Χριστού λουσμένος ο άνθρωπος είναι δημιουργικά ελεύθερος. Ο Μ. Βασίλειος, ο ταπεινός ασκητής της Καισάρειας και σεμνός μάρτυρας του θείου Φωτός, θα επισημάνει πως «κρύβονται στο σκοτάδι τα έργα της ντροπής», αλλά και οι ανόσιοι δούλοι τους.
Σε άλλη ευκαιρία, τονίζοντας και υπογραμμίζοντας ο Απ. Παύλος την αξία της φωτεινής ζωής, του φωτεινού παραδείγματος, που είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των εν Χριστωμένων υπάρξεων, διδάσκει: «ο Θεός,που διέταξε μέσα από το σκότος να λάμψει το φως, αυτός έλαμψε στις διάνοιες μας, για να φωτισθούμε να γνωρίσουμε τη δόξα του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού» (ΒΆ Κορινθ. 4,6).
Αυτή η σωτήρια προσέγγιση αποτελεί την λύση του προσωπικού δράματος του ανθρώπου. Τον λυτρώνει από την εφιαλτική πίεση του σκότους? διευρύνει τους ορίζοντες της καρδιάς και του προσφέρει την διαρκή ανησυχία να ζει το θέλημα του Θεού στον καθημερινό βηματισμό του. Τότε αισθάνεται πληρωτικά ελεύθερος και δημιουργικά πετυχημένος. Ταπεινό και άσημο μεν παιδί του Θεού, που αισθάνεται όμως να ζει τον ιερό δονισμό της αγάπης Του και σιωπηρά υπηρετεί το θέλημα Του. Θέλημα προσωπικής μεταμόρφωσης και ανάστασης. Ένθεης ανάπαυσης. Έτσι υποτάσσεται στο θείο θέλημα και απολαμβάνει τις μεγάλες δωρεές της αγάπης του Θεού.
Παρατηρεί, διδάσκοντας, ο άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός «Ο πιστός αληθώς εικονίζεται ως μακάριος άνθρωπος? και εστί μακάριος, διότι έσχεν ήδη την πληροφορία περί της θειότητος της πίστεώς του, και επείσθη περί της αλήθειας αυτής. Ο Θεός μυστικός ελάλησεν εν τη καρδιά αυτού. Η θεία φωνή επλήρωσε την καρδίαν αυτού, θεία δε ευφροσύνη κατεπλημμύρησεν αυτήν. Η καρδία αυτού και η διάνοιά εισίν αφιερωμέναι τω Θεώ. Η καρδία αυτού διαθερμαίνεται εκ της αγάπης του Θεού, το δε πνεύμα αυτού σπεύδει να αναχθεί προς τον Θεού». Ζει, δηλαδή, την ομορφιά, την γονιμότητα και την ιερότητα μιας ένθεης ελευθερίας? ενός ζωογόνου φωτός ελπίδος και αλήθειας. Πέρα από το άγονο και εφιαλτικό του σκότους.
Το σκοτάδι, η αμαρτία, εφιαλτικά αποδυναμώνουν και φονικά αιχμαλωτίζουν. Το φως ζωογονεί, θερμαίνει και οδηγεί σε θαυμαστή επίγνωση. Τότε ο άνθρωπος από «σπορά της καταιγίδος» γίνεται αναστάσημη πνοή της θείας Αγάπης. Και ταπεινά υπηρετεί τις εντολές Του, ώστε να είναι σε θέση να επιλέγει «όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά, όσα είναι δίκαια, όσα είναι αγνά, όσα είναι προσφιλή, όσα έχουν καλή φήμη, ό,τι αξίζει να τιμάται, ό,τι αξίζει να επαινείται... και ο δυνατός Θεός θα είναι μαζί (του) σας» (Φιλιπ. 4,8-9).