- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009 02:00
-
Εμφανίσεις: 630
Η Εκκλησία, σταθερά και αμετακίνητα, ενσαρκώνει στους αιώνες το όραμα «μιας αλλιώτικης βιοτής». Στα κουρασμένα και τραυματισμένα υπαρξιακά κύτταρα των ανθρώπων μεταγγίζει την γνησιότητα και την καθαρότητα της ζωής. Το «κάτι άλλο», βαθιά αναγεννητικό και μεταμορφωτικό. «Το πρώτο που η Εκκλησία κομίζει, διαλεγόμενη με τους προβληματισμούς των νέων, είναι η βίωση της πατρότητας του Θεού. Η Θεολογία, πολύ πριν την ψυχολογία και την παιδαγωγική, κατενόησε ότι η υποταγή ή η ανταρσία των νέων οφείλεται στην παραμόρφωση ή την απουσία πατρότητας. Οι νέοι χρειάζονται πατρότητα κατ? εικόνα της θείας: αυτήν της περιχώρησης αγάπης και ελευθερίας, ενότητας και διαφθοράς. Μια πατρότητα συνώνυμη της δωρεάς, της χωρίς όρους και όρια κοινοποίησης της ζωής. Πράγμα που σημαίνει ότι οι γονείς βοηθούν τα παιδιά τους να εγκαταλείψουν τον παιδισμό, τους δεσμούς δηλαδή εξάρτησης και μονόδρομης απολαβής, ώστε να μπορούν να βιώνουν δεσμούς αμοιβαιότητας ακόμη δε περισσότερο δεσμούς πλήρους δοτικότητας, Όπως επίσης ότι οι πνευματικοί πατέρες και διδάσκαλοι βοηθούν τους μαθητές τους να κοινωνούν με τον Θεό και το συνάνθρωπο, να χαίρονται την ομορφιά της κρίσης» (Στ. Φωτίου, Αντινεανική Κοινωνία?, σελ.61).
«?Όταν λέμε Εκκλησία, δεν εννοούμε φυσικά το διοικητικό μηχανισμό ή τα κτίρια, αλλά το μυστικό σώμα των πιστών, στο οποίο πραγματοποιείται το γεγονός της απολυτρώσεως, της «καινής κτίσεως», μια καινούργια δημιουργία, με αφετηρία το νέο γενάρχη της Χάριτος, του Ιησού Χριστού. Ο Χριστιανισμός - Εκκλησία είναι η παρεμβολή της αιωνιότητας μέσα στο χρόνο, προσωπική κοινωνία με τον ζώντα εν σαρκί Θεό, τον Ιησού Χριστό, και δοκιμασία της υπάρξεως στον χώρο της πάλης αμαρτίας και χάριτος, για να επιτευχθεί τελικά η πραγματικότητα της θεώσεως του ανθρώπου» (Χρ. Γιανναρά, περιοδ. Εποχές, 1964, σελ. 47)
Ο Ολιβιέ Κλεμάν, Γάλλος Ορθόδοξος διανοητής, υποστηρίζει πως «η Εκκλησία δεν είναι λέσχη για οργανωμένα ταξίδια μεταθανάτια, πρώτης θέσεως. Η Εκκλησία υπάρχει ως δύναμη ζωής για την σωτηρία του κόσμου» (Ολιβιέ Κλεμάν, Ορθοδοξία και Πολιτική, εκδ. Μήνυμα, Αθήνα 1985, σελ. 13).
Είναι άμεση ανάγκη να προσέξουμε ιδιαίτερα την παρακάτω εύστοχη παρατήρηση:
«πολλοί από εμάς τους σύγχρονους Χριστιανούς πιστεύουμε μεν στο Χριστό, δεν Τον πιστεύουμε όμως μέσα στην Εκκλησία Του και μαζί με την Εκκλησία Του. Με πιο πολλή ακρίβεια , δεν Τον πιστεύουμε ως ΕΚΚΛΗΣΙΑ, αλλά ασυνείδητα ή ενσυνείδητα Τον αποχωρίζουμε από την Εκκλησία Του, που είναι το προσωπικό ΣΩΜΑ Του, η ΣΑΡΚΑ Του. Ο Χριστός όμως, στην Ορθόδοξη πίστη μας στο βίωμα της Εκκλησίας μας, νοείται και πιστεύεται μονάχα με την Εκκλησία Του, που είναι το Θεανθρώπινο Σώμα Του. Γιατί ο Χριστός με την Σάρκωσή Του πήρε επάνω Του σώμα και έγινε σώμα ο ίδιος, και ακριβώς το σώμα αυτό είναι η Εκκλησία. «Ο Χριστός ανέλαβε το σώμα της Εκκλησίας», λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «και την Εκκλησίαν εποίησεν σώμα Εαυτού» (Αρχιμ. Αθαν. Γιέβτιτς, Χριστός, αρχή και τέλος, Αθήναι 1983, σελ. 373).
Με τον λόγο, την πνευματική της διδαχή και την κατηχητική της διακονία αποθέτει απέναντι στην απογύμνωση? τον κίνδυνο της υπαρξιακής ερήμωσης, ερείπωσης και μοναξιάς? το αφιλάδελφο φρόνημα και το έντονα εξαγριωτικό αίσθημα? την παθογόνο φιλαυτία και την εξαρτησιογόνο ασυδοσία, αποθέτει την ολοκάθαρη πρόταση αμόλευτης αγάπης και ακηδεμόνευτης ελευθερίας. Το μάθημα των Θρησκευτικών στον Ορθόδοξο κόσμο αυτό επιδιώκει. Γιατί μονάχα με αυτές τις εσωτερικές δυνάμεις, ατίμητα πνευματικές, διασφαλίζεται και διασώζεται η ανθρώπινη, η νεανική προσωπικότητα. Αποκτά ισχυρό νόημα ζωής.
Σίγουρα «η Εκκλησία είναι δημιουργία κοινωνίας, όχι αφηρημένη ιδεολογία, ούτε ατομική ηθική που οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο είδος κοινωνίας όπου πραγματοποιείται η ενότητα όλων, σαν ο αληθινός τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου, από ατομικό σε εκκλησιαστικό τριαδικό τρόπο. Η βασική διαφορά μας από τα άλλα δόγματα και ομολογίες είναι αυτό: ότι δεν μπορούν να δουν τη Θεία Ευχαριστία ως υπαρκτικό γεγονός, δηλαδή μεταβολή του τρόπου ύπαρξης, που δεν συνεπάγεται και μεταβολή του τρόπου ύπαρξης που δεν συνεπάγεται και μεταβολή των ουσιών ή φύσεων, με πρακτικό αποτέλεσμα για αυτούς την ηθικοποίηση του ανθρώπου». (Γ. Ζωγραφίνη, Εκκλησιαστική ζωή και κατήχηση, εις: Νεανικά αγκυροβολήματα, Σεπτ-Οκτ. 05, αρ.τ 28)
Αυτή την ουσιαστική μεταβολή, που κυρίως είναι πνευματική ανατροπή και δύναμη ελεύθερα πάνω στο ιερό σώμα των οποίων τροχοδρομείται η κοινωνικότητα και η αλήθεια του ανθρώπου, την αποθέτει δημιουργικά το Ορθόδοξο μάθημα των Θρησκευτικών στις αδύναμες ράχες των μαθητών.
Με υπεύθυνο τρόπο και αφορμάριστη παιδευτική λογική θα παρατηρήσουν υπεύθυνες και ελεύθερες παιδευτικές συνειδήσεις πως μια γνήσια και αληθινή Χριστιανική αγωγή μαθαίνει «στους νέους ανθρώπους να αντιστέκονται, εκεί όπου η θρησκεία γίνεται «όπιο του λαού», μεταθανάτιες υποσχέσεις ή απειλές, αναιμική καθηκοντολογία, άρνηση της ελευθερίας του ανθρώπου και της αγάπης για τη ζωή και τον συνάνθρωπο». Μαθαίνει «ότι η αληθινή θρησκεία δεν είναι «όπιο» ή «νεύρωση», αλλά κοινωνία και ζωή, ότι δεν είναι «ηθική των δούλων» αλλά ήθος ελευθερίας». (Στ. Φωτίου, Αντινεανική?, σελ 63). Ετσι, προετοιμάζουμε ακλόνητα θεμέλια και ουσιαστικές προοπτικές ζωής. Διευρύνεται ο στενός ορίζοντας της υπαρξιακής τους ελευθερίας.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ