- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008 02:00
-
Εμφανίσεις: 647
Πολλές φορές, επίμονα και σταθερά, αναφερθήκαμε στη πορεία ζωής των νέων μας μέσα στην πνυκτική και ιδιαίτερα πληκτική καθημερινότητα. Με σημείο εκκίνησης τον δικό τους αφορμάριστο στο λόγο και με στοιχείο παρατήρησης τις δικές τους έμπονες κραυγές σηματοδοτήσαμε τους κινδύνους, επισημάναμε τα λάθη, υποδείξαμε τις διολισθητικές πτώσεις και ιχνογραφήσαμε την μαρτυρική πλέον κατάσταση της ζωής τους.
Δεν θελήσαμε να «χαϊδέψουμε», κατά το λεγόμενο, τα αυτιά τους, ούτε επιχειρήσαμε να τονίσουμε αυτά που πιθανόν θα ήθελαν να ακούσουν, για να είμαστε αρεστοί σε αυτούς και σε κάποιους άλλους, ανέντιμα και φονικά, κινούμενος δίπλα τους. Επισημάναμε τους κινδύνους, υποδείξαμε τα φθοροποιά αίτια; Ανιχνεύσαμε τρόπους και δρόμους διαφυγής από την εφιαλτική πραγματικότητα, δώσαμε κύτταρα θωράκισης και ταχθήκαμε στο πλευρό τους προκειμένου αληθινά και ειλικρινά να τους βοηθήσουμε, αδιαφορώντας για το όποιο κόστος του τολμήματος μας.
Δυστυχώς, οι «πλανεύτρες φωνές» επίμονα συνέχισαν το υποκριτικά προσφερόμενο έργο τους, αποδυναμώνοντας τα νεύρα ζωής των παιδιών μας. Διαφημίζοντας κέντρα αποχαύνωσης και αποδυνάμωσης, με ποικίλους και περιέργους τρόπους συνέχισαν το διαυρωτικό τους έργο. Κι ενώ συλλαμβάνονται με ναρκωτικά κάποιοι «συνιδιοκτήτες» τέτοιων κέντρων συνεχίζεται πλαγιομετωπικά η διαφήμιση, συνεχίζεται η διάβρωση των νεανικών συνειδήσεων.
Από την άλλη πλευρά πολλοί νέοι αντιμετωπίζοντας αδύναμα την πραγματικότητα τρομάζουν, φοβούνται μπροστά της και ζητούν, επίμονα βοήθεια. Πολλοί νέοι μας βρίσκουν και με πόνο ανοίγουν την τραυματισμένη καρδιά τους. Μιλούν για το αδιέξοδο της καθημερινότητας που τόσο προκλητικά και εύκολα υφαίνει η ζωή, ετοιμάζουν οι μεγάλοι «για τα παιδιά, χωρίς τη γνώμη των παιδιών». Επισημαίνουν τις προκλήσεις, που δέχονται από τους περίεργους τύπους, οι οποίοι ασύδοτα κινούνται στο κοινωνικό πεζοδρόμιο και επίμονα τους προκαλούν για το «μαγευτικό ταξίδι στο κόσμο των προαισθήσεων». Στον φονικό κόσμο του «αργού θανάτου».
Η πρόκληση είναι σκληρή, τυφλή, ακέφαλη. Χτυπάει τα νεύρα αντοχής των νέων μας. Και τους σπρώχνει σε όρια αντοχής. Έρχεται σαν απλός χορός σε κέντρο διασκέδαση. Πλησιάζει σαν «φίλος» και συνοδοιπόρος, που επιθυμεί να είναι συν-αχθοφόρος των δύσκολων της ζωής. «Περνάει» σαν υλιστικός ολετήρας, που έρχεται με τη βίαιη πνοή ενός ιδεολογικού και κοινωνικοπολιτικού σχήματος. Σιγά ? σιγά μαραίνει την πίστη στη ζωή και την αλήθεια της.
Στραγγίζει την δροσιά της ψυχής, που προσφέρεται από την ελευθερία του Χριστού. Σβήνει την ανάσα της καρδιάς που είναι η αγωνία του ήθους και η ποιότητα του ανθρώπινου ύφους. Καταργεί το συναίσθημα, σαν αξία που διασώζει την αδελφοσύνη και την φιλία. Καταργεί την κοινωνικότητα, που στηρίζεται στον άνθρωπο και αυξάνει τη δύναμη της ατομικότητας, που υπάρχει στην ακέφαλη μάζα. Για να οδηγήσει στο αφηνιαστικό περιθώριο τον άνθρωπο και την ανθρώπινη ζωή.
Έτσι δημιουργείται ο άνθρωπος κομμάτι μιας μάζας. Ένα «κρέας για συνομωσία» όπως υποστηρίζει ο Μίλοβαν Τζίλας. Δίχως εσωτερική ποιότητα, δίχως προσωπικότητα. Όμως «δίχως Θεό, όλα επιτρέπονται». Απογυμνωμένος ο νέος από την μεταφυσική ελπίδα, την πίστη στο Θεό, παύει να έχει αγάπη στον εαυτό του και τον άλλον άνθρωπο δίπλα του. Εύκολα αιχμαλωτίζεται στη δολιότητα, τον ευτελισμό, την μαζοποίηση, τον φτηνό ατομισμό, την εξαγρίωση και σε κάθε μορφής φονική εξάρτηση.
ΓιΆαυτό σήμερα φτάσαμε «στου κακού την σκάλα». Και καθημερινά θρηνούμε θύματα. Πάψαμε να αφουγκραζόμαστε, δυστυχώς, τις πονεμένες κραυγές των τραγικών θυμάτων ? των παιδιών μας. Ταμπουρωμένοι στον δικό μας ψεύτικο κόσμο, τον φιλτραρισμένο κόσμο της υποκρισίας και του βολέματος, του στυγνού συμφέροντος και των στεγνών πνευματικά, θολών ηθικά επιδιώξεων μας αρκούμαστε να «τρομάζουμε», όταν οι πολύπαθοι νέοι μας χτυπούν σήμαντρο αγρύπνιας, ζητούν να ξυπνήσουμε από τον καθωσπρεπισμό και το βόλεμα μας και απαιτούν η Εκκλησία μας να έχει ρόλο ζωής και λόγο ελπίδος μέσα στον σύγχρονο εφιαλτικό κατήφορο μας.
Είναι ακόμη νωπό το μελάνι της έρευνας, που από επιστημονικό φορέα της πατρίδος μας έγινε ανάμεσα στους νέους και αυτοί, βαθειά πονεμένα, αξιοπρόσεκτα ειλικρινά, τίμια, αληθινά, επεσήμαναν την φοβερή παρουσία μιας μεγάλης απουσίας από την κοινωνία και το σχολείο. Για την απουσία του λόγου και της ζωής της Εκκλησίας μας μίλησαν. Αυτής της «κιβωτού του γένους» που χρόνια και χρόνια λειτούργησε σαν μεγάλη «μάνα και φρουρό», όπως εύστοχα οι ιστορικοί μας επεσήμαναν. Και κράτησε, σε ώρες εφιαλτικής οδύνης και σεισμογόνου εθνικά δράσης, την ενότητα του σώματος της κοινωνίας για τη συνέχιση του δύσκολου ταξιδιού μέσα στο αγρικαίρι του χρόνου. Ενώ ταυτόχρονα θωράκιζε τις συνειδήσεις, διέσωζε τις υπάρξεις και αναγεννούσε, ίσως και μέσα στις εθνικές θύελλες ή τις κοινωνικές περιπέτειες, τον άνθρωπο και τΆανθρώπινα.
Σήμερα?.Δυστυχώς η ανατροπή και η περιθωριοποίηση αυτού του ιερού μεταμορφωτικού σώματος οδήγησε στις μεγάλες κρίσεις. Κι η νεολαία, όπως τολμά να επιβεβαιώνει, πνίγεται στη λυματολάσπη της ασωτείας, της αστοχίας, στην εξαλλοσύνη τις νύχτες και των αδιέξοδων.
Έφθασε πια σε όρια οδυνηρής, φονικής αντοχής. Εμείς, οι δήθεν μεγάλοι, οι δήθεν «έξυπνοι», οι δήθεν «προοδευτικοί», αλήθεια τι κάνουμε για το κατάντημα αυτό; Είναι ώρα τώρα να ξυπνήσουμε. Οι καιροί δεν περιμένουν?
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ