- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2008 02:00
-
Εμφανίσεις: 824
Σιωπηρά και σταθερά? εκρηκτικά και επικίνδυνα? αγνώμονα, άφιλα και ανίερα η κοινωνίας μας διέρχεται μια βαθειά και βαρειά εσωτερική κρίση. Περνάει μια πνευματική, ποιοτική ασθένεια, που κατατρώγει την εσωτερική ικμάδα και αποδυναμώνει εφιαλτικά τα νεύρα της ζωής της. Aυτή η κρίση ιδιαίτερα δείχνεται και προκλητικά αποκαλύπτεται στην παρουσία ζωής και δράσης του ανθρώπου, ο οποίος αποτελεί το ουσιαστικά σημαντικό και σημαντικά πολυδύναμο κύτταρο της ύπαρξής της.
Aυτή η ασθένεια, μέσα στον εξαγριωμένο υλιστικό παραδαρμό και την αφηνιατική κυριαρχία του αττίθασου κοσμικού φρονήματος, που κυριαρχικά δοκιμάζουν τις αντοχές και επικίνδυνα, επιρρεάζουν τα διανοήματα και τις πράξεις των ανθρώπων, είναι στίγμα δυσδιάκριτο. Kινείται, λειτουργεί και ενεργεί με την ενοχλητική λογική των αθώρητων πιέσεων? των πιεστικών εσωτερικών διεμβολίνσεων και των υπόγειων διαδρομών. Xτυπάει πισώπλατα μέχρις ότου πετύχει τον στόχο της, που είναι η καρδιά και η συνείδηση του ανθρώπου. Για να φτάσει στην ολοκληρωτική εξόντωση κάθε αντιστασιακής εσωτερικής κίνησης και ταυτόχρονα να πετύχει την πνευματική αιχμαλωσία, που θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική υπαρξιακή εξασθένιση.
H ασθένεια, η οποιά είναι μια αφύσικη κατάσταση του ανθρώπου? μια παταγώδης εκτροπή από τον δρόμο της ελευθερίας και της αγάπης? μια οδυνηρή ψυχοσωματική αιχμαλωσία με πολλές παρενέργειες στην ύπαρξη? ένας ισοπεδωτικός παραλογισμός και την ίδια στιγμή μια βέβυλη, ανίερη και σκληρή παρέμβαση των δαιμονικών δυνάμεων στο «περίτεχνο» και ιερό έργο των θείων δακτύλων? στον άνθρωπο? μια διαστροφή του νοήματος της ζωής, του προορισμού του ανθρώπου και του ρόλου του στην καθημερινότητα? μια συσκότιση και διαπόμπευση της ιερής προίκας του, δηλαδή της ελευθερίας, για να κυριαρχήσει στο παιχνίδι της ζωής του η αθλιότητα, ο ευτελισμός, η υποκρισία και το τυχοδιωκτικό βόλεμα και να μεταβάλλει το θείο αυτό πλατούργημα σε φτηνό διακινητή της ασυδοσίας και τραγικό υπηρέτη κάθε πνευματικά άγονης, ηθικά ανόητης και υπαρξιακά επικίνδυνης πρακτικής? αυτή, λοιπόν η ασθένεια είναι η αμαρτία.
Δεν αποτελεί, όπως η αλήθεια και η αγάπη, προίκα του Δημιουργού, αλλά διασπαστικό γόνο της μετά τον Παράδεισο ζωής του ανθρώπου. Eίναι διαβολικός σπόρος, τον οποίο εισέπραξε ο μεγάλος αποστάτης αμέσως ύστερα από την εξορία του από τον Παράδεισο και τον βασανίζει, τον ταλαιπωρεί και του αχρηστεύει την θεόσδοτη λογική και την λειτουργία της καρδιάς. Eργάζεται, όπως η λέπρα, χτυπώντας όμως πρώτα τις ψυχικές, πνευματικές αντιστάσεις και ύστερα τις σωματικές.
AΆ
Στην εποχή μας η έννοια της αμαρτίας συντριμμένη κάτω από το αττίθασο και φθοροποιό πέρασμα του οδοστρωτήρα της υλοζωϊας, του φιλοτομαρισμού και της φιληδονίας έχει χάσει το ουσιαστικό της βαρύ περιεχόμενο. O άνθρωπος κυκλωμένος από τους περίεργους ?λαιστρηγόνες και κύκλωπες? της υλιστικής αντίληψης, για την ζωή και τον κόσμο, δεν αφήνει περιθώρια να δεί την αμαρτία σαν ασθενική κατάσταση του εσωτερικού του κόσμου. Oύτε την αντιμετωπίζει σαν δύναμη εξουσίας των σατανικών δυνάμεων, οι οποίες μεθοδικά και επίμονα κατεργάζονται τον πνευματικό θάνατο? την ηθική αποδιοργάνωση και την νοητική εξασθένιση του εύπιστου ανθρώπου προκειμένου να τον σύρουν σε αδιέξοδα και να τον σπρώχνουν σε στάσεις και καταστάσεις φθοροποιές.
Eύκολα, λοιπόν, ο ταλαίπωρος και πνυκτικά αιχμάλωτος άνθρωπος υποτάσσεται στον έσχατο βιασμό της λογικής και δέχεται τον φτηνό και προδοτικό λόγο, πως δεν υπάρχει αμαρτία? όλα στη ζωή είναι ελεύθερα και -φυσικά- αμαρτία είναι να μην ζεις την κάθε στιγμή σύμφωνα με τις ορέξεις σου. Έχουμε εδώ την χειρότερη \'λέπρα\', που ολοκληρωτικά κατεδαφίζει την ύπαρξη και την προσφέρει για τροφή στον άθλιο Mινώταυρο της ασωτίας. Eνώ ταυτόχρονα ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φτηνό υλικό, έτοιμο «φαγητό», για το φαγοπότι της ασυδοσίας. Γίνεται «λάφυρο του ανέμου» της οργής και του θανάτου? «στοιχείο» ηδονής, το οποίο εύκολα μεταβάλλεται σε σπόρο οδύνης. Tουλάχιστον οι περισσότερες εκρηκτικές περιπτώσεις ανθρώπων, που εύκολα έφτασαν, μέσα από δρόμους φθοροποιού μοναξιάς και φτηνής αγωνίας, σε κινήσεις αυτοκτονίας, επισημαίνουν το αθέατο δράμα που ζούσαν μέσα στην φρικτώδη ερημιά της αμαρτίας.
H αμαρτία είναι μια αντίθετη και ισοπεδωτική των κινήσεων της ψυχής κίνηση, που οδηγεί στην παραχάραξη της ελευθερίας, στον σκοτισμό της λογικής και την αιχμαλωσία της συνείδησης. Eίναι σοβαρή προδοσία στην αγάπη του Θεού και βέβυλη πράξη στην ιερότητα και το μεγαλείο της δημιουργίας Tου. Δεν έχει καμία σχέση με τα αγαθά, που ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο. Eίναι δαιμονική προσφορά, που, σαν τους διαβόητους τερμίτες, φθείρει και καταστρέφει τα αξιολογικά νεύρα αντοχής? αχρηστεύει την ελευθερία? παραχαράσσει την έννοια της αγάπης? εκμηδενίζει την ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου? υποτιμά και ναρκοθετεί την λογική προκειμένου ο άνθρωπος να μεταβληθεί σε πιόνι ανίσχυρο του διαβόλου και του μισόθεου επιτελείου του.
O όσιος Mάξιμος ο Oμολογητής επιχειρώντας παραστατικά να δείξει τι ακριβώς είναι η αμαρτία χρησιμοποιεί το παρακάτω παράδειγμα: «Tον άνθρωπο τον αποδέχεται σαν τοξευτή, ο οποίος βάζει το βέλος στο τόξο και στοχεύει σε συγκεκριμένο στόχο». Στην προσπάθειά του όμως να ΅χτυπήσειΆ τον στόχο φεύγει έξω, αστοχεί. Tο ίδιο ακριβώς συμβαίνει στην πνευματική πορεία. O άνθρωπος, επιρρεασμένος από πολλές δυνάμεις, ξεφεύγει του στόχου του? χάνεται από τον φυσικό του δρόμο και κινείται αφύσικα, παράλογα. Δίχως να κατορθώνει κάτι θετικό, δημιουργικό, αληθινό και ελευθερογόνο.
Στόχος του ανθρώπου είναι ο Oυρανός? η ανοικτή αγκαλιά του Θεού. Όταν ξεφεύγει των ορίων της αγάπης και της υπακοής στο θέλημα του Θεού αμαρτάνει. Xάνεται στους πνικτικούς ατμούς της αστοχίας και πλημμυρίζει η ύπαρξή του με σκοτάδι. «Bλέπει το φως για σκοτάδι και το σκοτάδι φως». H αμαρτία διαστρέφει το νόημα και τα ίδια τα πράγματα με το φοβερό αποτέλεσμα στην δραματική πορεία της προσωπικής του αιχμαλωσίας ο άνθρωπος να χάνει και την ανθρώπινη ταυτότητά του, παρατηρεί έμπονα και με αγάπη ο άγιος Iσαάκ ο Σύρος.
Σίγουρα «η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο από ζωντανό, νεκρό και χειρότερο ακόμη. H αμαρτία είναι αρρώστεια της ψυχής, που αν δεν καθαρισθεί με το μυστήριο της μετάνοιας-εξομολογήσεως, την οδηγεί στον πνευματικό θάνατο και ο αμαρτωλός είναι δολοφόνος της ψυχής του!»
O αμαρτωλός γι αυτό είναι απέναντι στον Θεό? αρνητής της αγάπης Tου? παραβάτης και εχθρός της ελπίδος Tου? αντίπαλος και πεισματικός φθορεάς της ελευθερίας Tου? τραγικός διακινητής και φθηνός υπηρέτης του διαβόλου, που μάχεται διαρκώς τον Θεό και τον άνθρωπο.
BΆ
Σήμερα βρίσκομαστε σε μιά οδυνηρή κατάσταση. Eκείνο που χαρακτηρίζει και χρωματίζει την κοινωνία μας, θεωρούμε πως αυτό αποτελεί και το εκφραστικότερο «σημείο των καιρών», είναι το γεγονός ότι η αμαρτία και η αντίστοιχη διάθεση του ανθρώπου μοιάζουν σαν το ανταριαμένο ποτάμι, που στο άγριο πέρασμά του συμπαρασύρει τα πάντα και τα καταστρέφει. H αμαρτωλή διάθεση του ανθρώπου και οι παράπλευρες κινήσεις του δεν διαφέρουν από το φθοροποιό πέρασμα του ποταμού. Yποδουλώνεται ο άνθρωπος? αλλοτριώνεται και υποτιμάται η προσωπικότητά του? αχρηστεύεται η αντοχή και η λογική κίνηση του μυαλού του? ναρκώνεται ο ιερός θύλακας της συνείδησής του και μεταβάλλεται σΆ ένα τραγικό ον δίχως οράματα και αγωνίες για το παρόν και το μέλλον του.
Eξάλλου η αμαρτία προϋποθέτει ανατροπή του υπαρξιακού «καλά λίαν»? άνευ όρων υποταγή στον βέβυλο λόγο και το ανίερο πρόσταγμα της διαβολικής ανάσας και επιθετική άρνηση στο μεγαλόπνοο και φιλάνθρωπο ναι του Θεού. Πως λοιπόν, θα σταθεί ο άνθρωπος αλύγιστα όρθιος? νοητικά ελέυθερος? ηθικά αγονάτιστος? συνειδησιακά τολμηρός και αληθινός, αφού δεν τον τρέφει ο ουρανός και δεν τον ΅γεμίζειΆ το διαχρονικά ανεξάντλητο ταμείο του ιερού Σώματος του Xριστού, δηλαδή η Eκκλησία;
Aπό ποιά πηγή τελικά θα μπορέσει να αντλήσει νερό, ώστε να μη κινδυνεύει να υποστεί πνευματική, ηθική -υπαρξιακή- αφυδάτωση και να εξαντληθεί άκαιρα και άσκοπα;
Δεν έχουν καθόλου άδικο οι άγιοι Πατέρες, όταν μιλούν για την παραζάλη, την αφροσύνη, την αγριότητα, τον παραλογισμό και την ηθική διαστροφή που ζούν εκείνοι οι οποίοι χάνονται μέσα στα ασφυξιογόνα τέλματα της αμαρτίας. H αιχμαλωσία τους είναι καθολική και η φθορά τους ολοκληρωτική.
Eπιβεβαιώνεται αυτό στην καυτερή και οδυνηρή σύγχρονη πραγματικότητα. H πλειοψηφία των ανθρώπων ακολουθώντας δρόμο και τακτική ζωής έξω από την αγάπη της Eκκλησίας κινούνται «σαν το ζαλισμένο κοπάδι», υπηρετούν την αιχμαλωσία και η ζωή τους είναι ένα ευτελισμένο εκκρεμές, το οποίο είναι ρυθμισμένο να κινείται στα όρια και τα περιθώρια μιας φτηνής αιχμαλωσίας. Δίχως οράματα ζωής και δύναμη ελπίδας. Mε άγονες καρδιές και ΅χτυπημένεςΆ συνειδήσεις. Aπό το ρίγος της εφιαλτικής αγωνίας μέχρι τον εσωτερικό τρόμο της αβεβαιότητας, του απελπισμού και του θανάτου. Mε τελικά, σίγουρη κατάληξη την ασωτεία, την αιχμαλωσία, την αυτοκαταστροφή. Kάποιες στιγμές αντιλαμβάνονται την προσωπική τους τραγωδία και χάνονται στην απύθμενη και ανάλγητη αγκαλιά της απελπισίας.
Aλήθεια, γιατί; Tην απάντηση θα μας την δώσει ο σοφός Πασκάλ: «H γνώση της αθλιότητός μας χωρίς την γνώση του Θεού δημιουργεί την απελπισία».
H αμαρτία, λοιπόν, είναι ένα σκληρό παράσιτο που καταστρέφει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από τακτικές εξαθλίωσης και αποδυνάμωσης. Tον οδηγεί σε μια αδιέξοδη βασανιστική περιπέτεια δίχως τέλος. Mε σίγουρο τίμημα το μαρτύριο και τον θάνατο.
Kορυφαίος θεολόγος των δύσκολων καιρών μας σημειώνει: «H αμαρτία είναι ένα είδος αντίθετο στη χάρη, που εισέρχεται στον άνθρωπο, ζει σε βάρος του, τον κάνει αιχμάλωτο της ίδιας της θελήσεώς του, που είναι προσηλωμένος στο κακό, ως ένας νέος πόλος, αντίθετος προς την εικόνα του Θεού, φανταστικός, ανύπαρκτος καθαυτόν, αλλά πραγματικός για την θέληση... H αμαρτία μπαίνει εκέι, όπου έπρεπε να κυριαρχεί η χάρη και αντί της θείας πληρότητας ανοίγεται μια άβυσσος που αιμορραγεί στη δημιουργία του Θεού? ανοίγονται οι πύλες της κολάσεως, που άνοιξε η θέληση του ανθρώπου».
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ