- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007 02:00
-
Εμφανίσεις: 789
«Μίλησέ μας για τις θείες οπτασίες που έχεις», είπε παρακλητικά κάποιος μοναχός στον Όσιο Παχώμιο (286-346).
«Ένας αμαρτωλός σαν εμένα δεν περιμένει να έχει καμμιά οπτασία από το Θεό», απάντησε ήρεμα ο Παχώμιος.
«Επίτρεψέ μου όμως να σου πω για μια μεγάλη οπτασία. Αν δείς έναν άγιο και ταπεινό άνθρωπο, αυτό είναι μία μεγάλη οπτασία. Γιατί πιά άλλη μεγαλύτερη οπτασία απΆ αυτή μπορεί να υπάρξει: να δεις τον αόρατο Θεό να φανερώνεται στο ναό του, σΆ ένα ορατό ανθρώπινο πρόσωπο»;
Πόσο θαυμαστά αποκαλυπτική είναι η πατερική σκέψη για τον αληθινό άνθρωπο! Τον άνθρωπο που φέρει μέσα του, ατίμητη προίκα ζωής, την αγέραστη πνοή του Θεού και την αποθέτει στον ταλαιπωρημένο κόσμο μας. Τον άνθρωπο για τον οποίο σημειώνουν οι πατέρες: «Μία ψυχή φτιαγμένη κατΆ εικόνα Θεού είναι πιο πολύτιμη στο Θεό απΆ ότι δέκα χιλιάδες κόσμοι με όλα όσα περιέχουν».
Έτσι όμως έχουν τα πράγματα σήμερα;
Ο Ντοστογιέφσκυ λέει στις «Σημειώσεις από το Υπόγειο»:
«Κύριοι, ας υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι βλάκας... Όμως αν δεν είναι βλάκας, είναι τερατώδες αγνώμων. Είναι αγνώμων μΆ ένα τρόπο πρωτοφανή. Ακόμη νομίζω ότι ο καλύτερος ορισμός για τον άνθρωπο είναι: ένα δημιούργημα με δύο πόδια και καθόλου αίσθηση ευγνωμοσύνης...
Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να προσφέρει κατάρες: Είναι προνόμιό του και αυτό κυρίως τον κάνει να ξεχωρίζει από τα άλλα ζώα»
Θα αφήσουμε και τον αείμνηστο φιλόσοφο Χρ. Μαλεβίτση να καταθέσει την δική του άποψη: «Η ιστορία είναι ιστορία του ανθρώπου. Τον κόσμο του πνεύματος ο άνθρωπος τον βρήκε μέσα του ως δυνατότητα. Όμως η ζωή δωρήσθηκε στον άνθρωπο, έτσι του δωρήθηκε και το πνεύμα. Ο άνθρωπος βρέθηκε μΆ αυτήν στον κόσμο. Ο πνευματικός κόσμος διανοίχθηκε εντός του ως «ανάμνηση». Mέσα από την ανάμνηση εισήλθε το πνεύμα στην ιστορία και διανοίχθηκαν για τον άνθρωπο οι ουρανοί. Τώρα αρχίζει η αντίστροφη διαδικασία. Ο άνθρωπος λησμονεί. Και όσο λησμονεί τόσο περισσότερο αφανίζονται οι ουρανοί και σβήνουν σαν αέρινα μαγικά τοπία. Δεν πρόκειται για τον θάνατο του Θεού. Πρόκειται για την λησμονιά του Θεού, για τη λησμονιά του βάθους της εσωτερικότητας του Όντος. Πρόκειται για τη λησμονιά του Ανθρώπου. Ιδού τι απεργάζονται οι καιροί: Ένα ληθαίο ον σε μια λιθέα οικουμένη» (Χρ. Μαλεβίση, η τραγωδία της ιστορίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1974, σελ. 79).
Ο Γάλλος Κοινωνιολόγος ο Raul Grasse καθηγητής της Βιολογίας - Ζωολογίας, στο έργο του «Συ ο μικρούλης Θεός», περιγράφει παραστατικά και πειστικά την τρομερή αλλοίωση, την βαθύτατη αλλοτρίωση, που καθημερινά σήμερα υφίσταται ο άνθρωπος από τις δυνατότητες και τις επεμβάσεις της τεχνικής «Θόρυβος-γράφει-εικόνες αλλεπάλληλες, βία ατελείωτη, αχαλίνωτος ερωτισμός, με τέτοια ταΐζεται κάθε μέρα ο άνθρωπος... Μια αφηνιασμένη προπαγάνδα κατάλληλη για πλύση εγκεφάλου, αφαιρεί από τον ταλαίπωρο δυτικό άνθρωπο και το τελευταίο λεπτό περισυλλογής. Εφημερίδες, βιβλία, ραδιόφωνα, τηλεόραση, ρεκλάμα, πολιτική προπαγάνδα, αποβλακώνουν επιστημονικά τον άνθρωπο και μάλιστα συναγωνίζονται ποιός θα το καταφέρει καλύτερα».
Δηλαδή, σήμερα τον άνθρωπο τον εξουσιάζει ο στείρος, ανεδαφικός και παράλογος υλισμός. Αυτός επιδρά διαλυτικά, διχαστικά και βέβυλα στον άνθρωπο. Του επιτείνει το προσωπικό μαρτύριο και τον ταλανίζει μέσα στην πολύμορφη δίνη εφιαλτικών κρίσεων.
«Παντού», σημειώνει ο Μονιέ «βλέπομε να σηκώνεται μια οργή εναντίον της έννοιας του ανθρώπου. Το θέατρο και έπειτα το μυθιστόρημα ξέσχισαν σιγά - σιγά αυτή την έννοια. Η ζωγραφική και η γλυπτική με την σειρά των ξεσπούν άγρια εναντίον του ανθρώπινου προσώπου, όμως είχαμε φυλάξει κατά κάποιο τρόπο την εικόνα του.
Ο ένας χτυπά τη λογική και ευχαριστιέται να ανακαλύπτει το παράλογο. Ο άλλος διασκορπίζει τα συναισθήματα σε ατελείωτες αντανακλάσεις. Ο τρίτος δε γνωρίζει παρά μόνο τη ράτσα, ο τέταρτος μόνο την πάλη των τάξεων. Και οι φιλόσοφοι συμπεραίνουν: Δεν υπάρχει ουσία του ανθρώπου, ούτε ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος είναι ένα κινητό μηδενικό που φτιάχνει τον κόσμο τρέχοντας πίσω από ψευδαισθήσεις» (Τι είναι ο Παρσανιολισμός, Παρίσι 1947).
Θα απαντήσει, βέβαια, τολμηρά και αποφασιστικά ο ¶γγλος Τόϋμπυ: «Μόνο με μια ριζική και βαθειά Επανάσταση των ιδεών και των ιδανικών, που θα μας γλυτώσει από τον εγωκεντρισμό και θα φέρει σε επαφή με την υπέρτατη πραγματικότητα, μπορεί να επιζήσει η ανθρωπότητα» (Πως θα επιστήσουμε στο μέλλον, 1971).
Αφήσαμε μερικές πνευματικές συνειδήσεις των καιρών μας, που με τον προβολέα της όρθιας και ανένταχτης σκέψης τους ρίχνουν φως και φωτίζουν τον ταραγμένο χώρο ζωής και παρουσίας του ανθρώπου. Ενώ ταυτόχρονα επισημαίνουν και υπογραμμίζουν εμφαντικά την κρίση.
Είναι πάντως γεγονός, πως σήμερα ένας ασυγκράτητος προβληματισμός? μία βαθειά και αδιέξοδη αγωνία έχει σημαδέψει κάθε σοβαρά σκεπτόμενο άνρθωπο. Η πορεία του κόσμου κινήται σε τροχιά ασυντόνιστη και άρρυθμη. Το περίεργο και φθοροποιό άγχος, σαν κέλυφος οστράκου, κάλυψε τις ψυχές και η αβεβαιότητα, σαν την περίεργη και εξαντλητική αιθαλομίχλη της Αθήνας, τύλιξε έφιαλτικά τις καρδιές. Οι στρόφιγγες της ελπίδας έπαψαν να διοχεταύουν το ζωογόνο νερό τους μέσα στην πυρωμένη καρδιά της κοινωνίας μας. Και όλοι, με τρόμο και οδύνη, διερωτώνται αντάμα με τον Κάρολο Φρόυντ: «Ο πολιτισμός είναι πηγή δυστυχίας»;
Όσο πάντως και αν θέλουμε να είμαστε κήρυκες της ελπίδας για τον «αλόφρονα ναυαγό» της καθημερινότητας άνθρωπο, τα δραματικά γεγονότα, που με τόση ένταση και έκταση σημαδεύουν την ζωή μας, δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε. Η καταθλιπτική αίσθηση της αβεβαιότητας, σαν βαθύτατο υπαρξιακό ρήγμα, δημιουργεί έναν συνεχή κυματισμό τρόμου και οι ασίγαστες δονήσεις της μοναξιάς, που σκοτώνει, απονευρώνουν πνευματικά και ραγίζουν ηθικά. Ο άνθρωπος αισθάνεται να πνίγεται κάτω από τον πιεστικό ογκόλιθο του υλισμού, ενώ οι αξίες και τα ιδανικά έχασαν την ποιοτική τους αντοχή.
Δυστυχώς, επιβεβαιώνεται δραματικά ο Αϊνστάιν: «Bρισκόμαστε στην εποχή των τέλειων μέσων και των συγκεχυμένη σκοπών». Ο άνθρωπος μεταβλήθηκε σε φτηνό εξάρτημα μιας πελώριας μηχανής. Έπαψε να σκέφτεται. «Οι άλλοι σκέφτονται γιΆαυτόν». Έπαψε να ονειρεύεται. Ζει εκρηκτικά την δική του, οδυνηρά προσωπική τραγωδία. Μία τελικά, είναι η αλήθεια. Ο άνθρωπος σήμερα βρίσκεται στην ασυντόνιστη περιπέτεια μιας οδυνηρής κρίσης. Κρίση ταυτότητας. Υπαρξιακή κρίση.
Είναι πέρα για πέρα αληθινή η πολύ σοβαρή παρατήρηση:
«Μόνο στα γυαλιστερά περιοδικά, που κρέμονται στα περίπτερα και στις διαφημίσεις βλέπεις πια το γέλιο και αυτό βέβαια δεν είναι αληθινό» (Κων. Γανωτής). Χάθηκε το τραγούδι, που ενώνει και αποτελεί το μυρωμένο άνθισμα της καρδιάς που «αγαπά δίχως όρους και όρια». Οι υπάρξεις χρωματίσθηκαν με το σκοτεινό χρώμα του απελπισμού και γυροφέρνουν στα χαρακώματα του Θανάτου, ζητιανεύοντας ελπίδα? αγάπη? ελευθερία. Ζητιανεύοντας το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπο.
(Συνεχίζεται)
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ