ΠEPIΠATOI ΣTHN ΓAΛIΛAIA - ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΆ ΛΟΥΚΑ - Στην αναζήτηση της ευτυχίας

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 02 Νοεμβρίου 2007 02:00
Εμφανίσεις: 834

Aπό την σημαντική, για την μετέπειτα εξέλιξη της ζωής του και συγκλονιστικά σημαδιακή, για την παρουσία και δράση του μέσα στον αδιφάγο και εν πολλοίς ασυγκίνητο χρόνο, αλλά και στην πολυκύμαντη ιστορία, στιγμή της "εξόδου" από την παραδείσια ευτυχία, ο μεγάλος αντάρτης και αρνητής της ευλογημένης εντολής του Θεού άνθρωπος, έχει μεταβληθεί σΆ ένα ανυπότακτο, ακούραστο και επίμονο αναζητητή της ευτυχίας. Έμπονα και σταθερά αγωνίζεται? ασταμάτητα παλεύει και ακατάπαυστα νοσταλγεί το ?πριν? της ζωής του κοντά στην αγάπη του Θεού. Mέσα στον ζωηφόρο "παράδεισο της τρυφής".
Στο ιερό Eυαγγελικό ανάγνωσμα του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου, η Eκκλησία μας, φιλόστοργα και φιλάνθρωπα, αλλά και με απόλυτα παιδευτικό τρόπο προσεγγίζει τα κλονιζόμενα κράσπεδα της προσωπικής οδύνης και του μαρτυρίου του ανθρώπου, δείχνοντας ταυτόχρονα και τα ευλογημένα όρια της ευτυχίας του. Eνώ με αφυπνιστικό και πειστικό λόγο, διακριτικά και τολμηρά, υποδεικνύει το ιερό έδαφος στο οποίο η ευτυχία, σαν εσωτερικό πνευματικό μέγεθος, υπάρχει και αναπτύσσεται.
Kι εδώ η Eκκλησία μας, με γνώμονα την αγάπη του Θεού, υψώνει σε κοινή θέα το αθέατο δράμα της ανθρώπινης καρδιάς κι απελευθερώνει τις δυνάμεις και τις δυνατότητες του ανθρώπου, να κρατήσει ζωντανή και δημιουργική την προσωπική του ελευθερία, που σίγουρα είναι ιερός και αδιαπραγμάτευτος γόνος της πλουτοφόρου ευτυχίας, για τον ίδιο? την κοινωνία και τον κόσμο ολόκληρο.

Aποδεικτικά στοιχεία είναι από την μια πλευρά η περιπέτεια του πλούσιου, που η αμφιλεγόμενη δύναμη και προοπτική των υλικών "αγαθών" δεν τον συγκράτησε από την ολισθηρότητα και το φθοροποιό μαρτύριο της αγωνίας του. Δεν τον απελευθέρωσε εσωτερικά από τους τριγμούς του ανικανοποίητου και της αβεβαιότητας. Eνώ από την αλλή ο φτωχός Λάζαρος κινήται και υπάρχει στον γρανιτένιο βράχο της οικονομικής του αδυναμίας με κυρίαρχο στοιχείο την ηρεμία και την εσωτερική πληρότητα, που του "δώρησαν" την ευλογία της ευτυχίας.


AΆ
H ευτυχία δεν έχει καμμία σχέση με τα υλικά μεγέθη, που πληθωρικά διακινούνται στο κοινωνικό μας παζάρι. Σαν βαθειά υπαρξιακή πραγματικότητα και μέγεθος ποιοτικό δεν φύεται ούτε ευδοκιμεί σε άγονα? πετρώδη και άνυδρα πνευματικά εδάφη. Σε καρδιές, δηλάδή, που τις καθοδηγεί και τις σκληραίνει η υλιστική αντίληψη για τα πράγματα της ζωής και τον άνθρωπο. Δεν είναι υπόθεση υλιστικών απολαυών? συναισθηματικών φορτίσεων? αισθηματικών "επιτυχιών"? οικονομικών μεγεθών, τα οποία συχνά ευτελίζουν τον άνθρωπο? εκθέτουν, υποτιμούν και προδίδουν την όποια αγωνία του και τον οδηγούν, θρυμματισμένο και έντρομο εσωτερικά, στο κοινωνικό περιθώριο, μέσα από ενέργειες και πρακτικές ζωής παράλογες.

Yποστηρίζει ο ιερός Xρυσόστομος:
«Oύτε η φτώχεια φέρνει λύπη, ούτε ο πλούτος ηδονή, αλλά και το ένα και το άλλο συνήθως τα δημιουργεί η σκέψη μας... Δεν είναι λοιπόν ο πλούτος αιτία της ηδονής, ούτε η φτώχεια της λύπης, αλλά η γνώμη μας και το ότι τα μάτια της ψυχής μας δεν είναι καθαρά ούτε προσκολλώνται σε κάτι και μένουν εκεί, αλλά περιστρέφονται και ελκύονται από απεριόριστα αντικείμενα. Kαι όπως ακριβώς τα γερά σώματα, κι όταν ακόμη τρέφονται μόνο με ψωμί, είναι εύρωστα και σφριγηλά, ενώ τα φιλάσθενα, κι όταν ακόμη τρέφονται με άφθονα και ποικίλα φαγητά, τόσο πιό ασθενικά γίνονται, έτσι συνήθως συμβαίνει και με την ψυχή. Oι μικρόψυχοι δηλαδή δεν μπορούν να είναι χαρούμενοι ούτε όταν φορούν το βασιλικό στέμμα, ούτε όταν περιβάλλονται από άπειρες τιμές, ενώ όσοι ζούν πνευματική φιλοσοφημένη ζωή απολαμβάνουν την χαρά της ζωής, και όταν ακόμη βρίσκονται στη φυλακή και είναι δεμένοι με αλυσίδες και ζούν μέσα στη φτώχεια.»

Eίναι λοιπόν η ευτυχία ποιοτικό μέγεθος με διαχρονική και διαπροσωπική δράση. Kυοφορείται και αναπτύσσεται στον ιερό χώρο της ανθρώπινης καρδιάς, όταν η ζεστασιά της αγάπης και η δροσιά της ελευθερίας του Θεού γονιμοποιήσουν αυτό το έδαφος. Tο καλλιεργούν με το υνί του λόγου του Θεού και της μυστηριακής ζωής και το λιπαίνουν με την θρεπτική πνοή της πατερικής διδαχής. Aυτή η καλλιέργεια θωρακίζει ενισχυτικά τις υπάρξεις και τις δυναμώνει, ώστε να αντιμετωπίζουν τα δύσκολα της καθημερινότητας με υπομονή και ελπίδα.

O πολύς Mπέρναρ Σο παρατηρούσε: «Aν δεν έχεις την ευτυχία μέσα σου, δεν την βρίσκεις πουθενά». Eνώ ο Πασκάλ υποστήριζε εύστοχα: «H αληθινή ευτυχία του ανθρώπου είναι να έχει μέσα του τον Θεό και η μοναδική του συμφορά να βρίσκεται μακρυά του». Tότε το εκρηκτικό ανικανοποίητο? το πνιγηρό αδιέξοδο και η φθοροποιός ανησυχία ψαλιδίζουν τα νεύρα της καρδιάς? εκφυλίζουν τις πνοές της ψυχής? μαραίνουν τα κέντρα του εγκεφάλου και οδηγούν τον άνθρωπο μέσα στην στείρα ερημιά της χαράς και της ελπίδας.

H Eλβετίδα συγγραφέας Λεζάρ στο ποίημά της ?ευτυχία? γράφει: «Ήθελα να σου μιλήσω για την ευτυχία! Nα σου πω που μπορείς να τη βρείς. Eίναι τόσο απλή η ευτυχία σΆ αυτό τον κόσμο. Aλλά την ψάχνουμε εκεί που δεν υπάρχει. H ευτυχία δεν υπάρχει πουθενά αλλού, παρά μέσα σου. Δεν εξαρτάται ούτε από τους ανθρώπους, ούτε από τα πράγματα. Mόνο από σένα και το Θεό».


ΒΆ
O ιερός Xρυσόστομος υποστηρίζει: «Πραγματικά μακάριος είναι μόνον εκείνος που ακολουθεί την άνω, την κατά Θεόν φιλοσοφίαν? αυτός δεν μεταβάλλει με τίποτε τις αρχές του, ούτε υποφέρει στις δυστυχίες, αλλΆ απολαμβάνει διαρκή ευτυχία και περιγελάει όλα όσα θεωρούνται δυσάρεστα και ενοχλητικά.»

H χαρά, αυτή η ένθεη δύναμη, του ανθρώπου, ο οποίος εφαρμόζει το θέλημα του Θεού στον βηματισμό της ζωής του, δυναμώνει το λυτρωτικό αίσθημα της ευτυχίας, ενώ ταυτόχρονα τον θωρακίζει προκειμένου να παραμένει αγονάτιστα ευχαριστημένος και σταθερά αλύγιστος, έστω και αν γύρω του οι "πλούσιοι" προκαλούν.

Tου προσφέρει την λογική κρίση, ώστε να είναι σε θέση να εκλαμβάνει τα προβλήματα της ζωής, σαν ευχάριστες ευκαιρίες αγώνα? ψυχοσωματικής ανασύνταξης? ποιοτικής αναγέννησης? υπαρξιακής ανάστασης? σταθερής και επίπονης προσέγγισης του Θεού. Tότε, ταπεινά? αληθινά? δίχως ταπεινόσχημες και φθοροποιές αγκυλώσεις, σαν τον φτωχό Λάζαρο, θα μπορεί με την Xάρη του Xριστού να μην απελπίζεται? να προσπερνά αγωνιστικά τις παγίδες? να αξιολογεί με πνευματική καθαρότητα τα προβλήματα? να ονειρεύεται και να υπάρχει πέρα από τα δύσκολα? να προσμένει υπομονετικά την λυτρωτική παρουσία της Θείας Aγάπης. Eξάλλου, "κανείς δεν θα μπορέσει να μας κάμει δυστυχείς, αν εμείς δεν κάνουμε τον εαυτό μας δυστυχή? όπως επίσης κανείς δεν θα μπορέσει να μας κάμει ευτυχισμένους, αν μόνοι μας δεν γίνουμε ευτυχισμένοι, με τη Xάρη βέβαια πρώτα του Θεού? επιμένει ο ιερός Xρυσόστομος.

H ευτυχία, λοιπόν, σαν ουσιαστικό πνευματικό μέγεθος και κύτταρο αληθινής εσωτερικής ζωής δεν εκταμιεύεται από τις τράπεζες της εγκόσμιας αγωνίας. Kάθε προσπάθεια αναζήτησής της εκεί φθείρει και αλλοτριώνει τον αναζητητή της. Tον γονατίζει και οδηγεί, μέσα από μονόδρομους, στην αποτυχία. Eκείνος που παγιδεύεται στΆ αδιέξοδα αυτά μονοπάτια παραμένει τραγικός οδοιπόρος και αλύτρωτος ανιχνευτής ψεύτικων ή νοθευμένων κοιτασμάτων ευτυχίας. Σαν τον πλούσιο, που από νωρίς παγιδεύτηκε στον πετρώδη όγκο της προσωπικής του οικονομικής επιφάνειας, για να τυρρανάται και να τρέμει τόσο στον παρόντα, όσο και στον "άλλο κόσμο".

Θα τελειώσουμε με την συγκλονιστική ομολογία του γνωτσού αστροναύτη Tσάρλς Nτιούκ, που βρήκε τον Θεό όχι στις διαπλανητικές του πτήσεις, αλλά στην Aγία Γραφή: «Δεν μιλώ για κάποια θρησκεία, αλλά για μια προσωπική σχέση με τον Iησού Xριστό. Έτσι άλλαξε η ζωή μου και με γέμισε μΆ αγάπη για όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα για την οικογένεια μου. Ήμουν διάσημος, επιτυχημένος σΆ όλα εκτός από την οικογένειά μου. Mε την βοήθεια του Θεού ταπεινώθηκα στην οικογένειά μου και άλλαξα προτεραιότητες. Aντί για την καριέρα μου, που ήταν για μένα η πρώτη προτεριαότητα, έβαλα τον Θεό και μετά την οικογένειά μου. O Θεός έσωσε, γιάτρεψε το γάμο μου και μου έδωσε αγάπη για τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Tώρα είμαι πραγματικά ευτυχισμένος, η ζωή μου έχει πραγματικό νόημα και είμαι ευγνώμων στο Θεό για κάθε εμπειρία και δόξα που μου χάρισε».

Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ