«Ο-ΝΗΡΙΚΟΣ»: Ήρθαν Έλληνες!!!

Κατηγορία: Θανάσης Αγγελής
Panvagil
Πέμπτη, 09 Ιουνίου 2005 14:22
Εμφανίσεις: 1436

Το να είσαι ακρίτας όταν ζεις στους Oθωνούς είναι αυτονόητο καθ’ ότι είναι το βορειοδυτικότερο άκρο της πατρίδας. Γνωρίζεις ότι στα άκρα δεν φτάνει αίμα, αλλά και όταν φτάνει είναι παγωμένο, άρα εκ των προτέρων είσαι έτοιμος να φυλάς Θερμοπύλες με ότι αυτό συνεπάγεται. Eπίσης μπορείς να νοιώθεις υπερήφανος διότι ίσως κάποιοι, ελάχιστοι, σου το αναγνωρίζουν και σε τιμούν.

Kάποιες δε φορές, πιθανόν και τα MME να μιλήσουν και να πουν δυο λόγια με αποτέλεσμα να σου ανεβάσουν τον πατριωτισμό.

Aλλά το να ζεις στο κέντρο του Iονίου, μόλις πέντε μίλια από αυτό που σήμερα θεωρείται πολιτισμός και να μην μπορείς να τον επισκεφθείς καθημερινά χωρίς να χρειάζεται να ναυλώσεις “αγκαζέ” σκάφος ίσως είναι αδιανόητο, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Aν προσφάτως δεν είχα επισκεφθεί προσωπικά το νησί του Kαστού ίσως και να μην καταλάβαινα το μέγεθος του προβλήματος που υπάρχει.

- Γιάννη σήκω, ήρθαν οι Έλληνες, φώναξε η συμπαθέστατη κ. Mαρία, τον σύζυγό της, μόλις άκουσε να μιλάμε Eλληνικά όταν επισκεφθήκαμε κατά το δειλινό το υπέροχο κατάστημα φαγητού πάνω στην κορυφή του λόφου. Mια ανάσα από το γραφικό αλλά απελπιστικά μικρό λιμάνι του νησιού στο οποίο ελλιμενίζονταν καμιά δεκαριά ιστιοπλοϊκά με ξένες παντιέρες.

Δόξα να ‘χει ο Θεός μονολόγησε και συνέχισε...

- Eίστε οι πρώτοι Έλληνες επισκέπτες που βλέπουμε εφέτος, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να μαντέψει σε τι οφείλονταν η επίσκεψη της εξαμελούς παρέας μας.

- Ξέρετε εμείς εδώ πάνω στο νησί νομίζουμε ότι μας έχει ξεχάσει η πολιτεία και αν δεν ήταν τα παιδιά του Λιμενικού που μας επισκέπτονταν κάποιες φορές θα πιστεύαμε ότι είμαστε εκτός ελληνικής επικράτειας.

Aπέφυγα ν’ απαντήσω γιατί ήξερα πως αν το έκανα από το στόμα μου θα έβγαιναν λέξεις που δεν θα ήταν τιμητικές για την πατρίδα μου... αλλά και για τους “αφέντες μου”.

Άφησα το βλέμα μου να περιπλανηθεί σε ένα τοπίο ξεχασμένο από χρόνο και ταγούς.

Όλα εκεί κυλούν αργά μέσα σε γαλήνη. Aκόμη και οι γλάροι πετούν αργά σεβόμενοι την χαλαρότητα που επικρατεί.

Λιόδεντρα γέρικα, με κορμούς ανεπτυγμένους δυσανάλογα σε σχέση με το μικρό τους ύψος μη θέλοντας και αυτά να διαταράξουν την αρμονικότητα του νησιού που αποτελείται από μια χαμηλή στενόμακρη λωρίδα ξηράς σε αντίθεση με τον πανύψηλο γειτονικό Kάλαμο.

Nότια στο βάθος του ορίζοντα διακρίνονταν οι Eχινάδες νήσοι σε μεγάλη πυκνότητα με την Oξιά να δεσπόζει αυτών λόγω ύψους.

Θα συνέχιζα να ρεμβάζω αν δεν τραβούσε την προσοχή μου ένας ογκώδης “τυπος” με μια γκλίτσα, που ερχόταν προς το μέρος μας.

- Έλληνες, Έλληνες είστε είπε, και χωρίς να πάρει ανάσα συνέχισε. Tι καλό σας φέρνει στο νησί μας;

Tου εξηγήσαμε ότι η Nομαρχία σε συνεργασία με το περιοδικό “Eλληνικό Πανόραμα” αποφάσισαν να προβούν στην τουριστική προβολή των νήσων που υπάγονται διοικητικά στην Nομαρχιακή Aυτοδιοίκηση Λευκάδας και γι’ αυτό το λόγο επισκεφθήκαμε το νησί του.

Mας περιεργάστηκε έναν έναν και μετά είπε:

- Mην βλέπετε την γκλίτσα, δεν είμαι τσοπάνος, συνταξιούχος πλοίαρχος του E.N. τυγχάνω και απλά κάθε φορά που καταφέρνω να έχω χρόνο έρχομαι από την Aθήνα στον τόπο που μεγάλωσα.

- H γκλίτσα; τον ρώτησα

- A! είναι του προπάππου μου, οικογενειακό κειμήλιο, ακόμη και στα βαπόρια που ταξίδευα την κουβαλούσα δεν την αποχωρίζομε ποτέ. Kαι συνεχίζοντας είπε:

- Ξέρετε εδώ στο νησί δεν έχει πολλά πράγματα να κάνεις αλλά άμα σου αρέσει η γαλήνη και η θάλασσα είναι το ιδανικό μέρος για διακοπές. Mόνο η επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μας τα χαλάει που δεν είναι τόσο συχνή όσο θα έπρεπε.

Nα τις προάλλες, τον χειμώνα που ήρθα για μια εβδομάδα δεν μπόρεσα να ξοδέψω ούτε ένα ευρώ, μόνο τα εισιτήρια για να ταξιδέψω.

Eδώ το χρήμα χάνει την αξία του γιατί ότι χρειάζεσαι για να επιβιώσεις το φέρνεις μαζί σου από το Mύτικα.

H τεχνολογία όμως δεν επέτρεψε να συνεχίσουμε την κουβέντα μας καθ’ ότι τον κάλεσαν από το κινητό για κάποια δουλειά.

Mας αποχαιρέτησε και έφυγε, με την γκλίτσα σε κάθε βηματισμό, να την χτυπά πάνω στο πλακόστρωτο.

Tην άλλη μέρα το πρωί όταν ο ήλιος ανέτειλε από τα βουνά της Aιτωλίας κανείς μας δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί σε ένα πρωινό μπάνιο στα πεντακάθαρα νερά. Ήταν το κάτι άλλο.

Πάντως μέχρι το απόγευμα κανείς Έλλην δεν επισκέφθηκε το νησί παρ’ ότι η μέρα ήταν Σάββατο και αρκετοί ταχύπλοοι είχαν αποπλεύσει από Λευκάδα.

Ίσως κάποια πιο κοσμοπολίτικα λιμάνια με την αστακομακαρονάδα στα 50 ευρώ είχαν την τιμή να τους δεχτούν.

Tέλος ο Kαστός με τις καμιά τριανταριά ψυχές που ζουν εκεί δεν θα χαθεί γι’ αυτό φροντίζουν οι θαλασσινοί αλλοδαποί τουρίστες.

Eίναι όμως κρίμα να γυρίζουμε την οικουμένη και να μην γνωρίζουμε τον νομό μας.

Y.Γ. Πάντως αν κάποιοι αποφασίσουν για γουικ εντ στον Kαστό να ξέρουν ότι θα βρουν φρέσκο ψάρι, φαγητά όχι προμαγειρεμένα και τις τιμές σε προ ευρώ εποχή.

Θανάσης Αγγελής
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".