Ο καθένας μας κλείνεται στο καβούκι του και το μόνο που τον απασχολεί είναι να περνά αυτός καλά και σε κάποιες περιπτώσεις η οικογένειά του.
Για ότι είναι στραβό φταίνε οι άλλοι και ποτέ ο εαυτός μας. Όταν δε κάποιος συνάνθρωπός μας δείξει ευαισθησία κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί γραφικός αν όχι τρελός.
Ελάχιστοι άνθρωποι πιστεύουν στον αλτρουισμό και τον θεωρούν χρέος τους.
Ειδικά όμως εδώ στην πατρίδα μας αυτό είδος των ανθρώπων είναι ακόμα μικρότερο σε σχέση με άλλα μέρη τα οποία γειτνιάζουν με μας.
Μια βόλτα στην Ήπειρο θα μας πείσει ότι εκεί η αγάπη προς την ιδιαίτερη πατρίδα είναι κάτι το οφθαλμοφανές.
Περιοχή φτωχή και κακοτράχαλη αλλά με ανθρώπους πλούσιους σε ψυχικά χαρίσματα, που αν και ξενιτεύτηκαν στα πέρατα της οικουμένης απέδειξαν έμπρακτα αυτό που λέγεται αγάπη προς τον τόπο που πρωτοαντίκρυσαν το φως της ζωής.
«Άντε και στην Πόλη κουλουράς» έλεγαν οι συγγενείς στον νέο που έφευγε για μια καλύτερη ζωή.
Και μην ξεχάσεις τον τόπο σου ήταν οι τελευταίες λέξεις. Πιθανόν ο νέος να μην γινόταν κουλουράς αλλά τον τόπο του δεν τον έβγαζε από την καρδιά του.
Έτσι λοιπόν όταν μετά από χρόνια κατάφερνε ν’ αποκτήσει πλούτο από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να κάνει δωρεές και ευεργεσίες στον τόπο του αλλά και γενικά προς την Πατρίδα μας.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι μεγαλύτεροι εθνικοί ευεργέτες είναι Ηπειρώτες και πολλά από τα ιδρύματα που έγιναν ήταν με δικές τους δωρεές τα οποία χρησιμεύουν ακόμη και σήμερα για μας αλλά και για τα παιδιά μας.
Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι αυτή η περιοχή απελευθερώθηκε μόλις το 1912 από τον τουρκικό ζυγό.
Αντίθετα με όλα αυτά, εδώ, στο δικό μας τόπο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κυριαρχούν οι “απάτριδες”.
Πάρα πολλοί συμπατριώτες απέκτησαν πλούτο τεράστιο και το μόνο που έκαναν ήταν μια διαρκή προσπάθεια να τον μεγαλώσουν κι άλλο και ποτέ δεν σκέφθηκαν την ιδιαίτερη πατρίδα τους.
Πίστευαν ότι όσο πιο πολλά αποκτούσαν έτσι θα πετύχαιναν την κοινωνική καταξίωση, αλλά ποτέ δεν κατάλαβαν ότι όσα περισσότερα άφηναν στους απογόνους τους εκείνοι θα τους έβριζαν περισσότερο γιατί τάχα δεν έκαναν δίκαια την “μοιρασιά”....
Ενώ αν είχαν κάνει κάποια μεγάλη δωρεά, όπως ένα Νοσοκομείο ή ένα ευαγές ίδρυμα, ακόμη κι ένα αθλητικό κέντρο, το όνομά τους θα έμενε στις επόμενες γενιές και πολλοί πατριώτες τους θα τους μνημόνευαν αλλά και θα αποτελούσαν παράδειγμα προς μίμηση.
Ακόμη και για τα εγγόνια τους ο κόσμος θα εκφραζόταν με θαυμασμό και θα έλεγαν ότι ο τάδε είναι εγγονός εκείνου του μεγάλου ευεργέτη.
Τι μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο μετά από τρεις γενιές να αναφέρεται το όνομά του και ο κόσμος να σέβεται τους απογόνους του χάριν αυτού;
Ας μην ξεχνούν δε αυτό που έλεγε στην αρχαιότητα ο Κλεισθένης “Το να παίρνεις γεμίζουν τα χέρια σου. Το να δίνεις γεμίζει η καρδιά σου”.
Στην αλλοδαπή υπάρχουν πολλοί συμπατριώτες μας που εφ’ όσον ήθελαν θα μπορούσαν με ένα μικρό μέρος από τον πλούτο τους να βοηθήσουν την γενέτειρά τους και να αποδείξουν ότι πέρα από τους “απάτριδες” υπάρχουν και οι “φιλοπάτριδες”
Αλήθεια γιατί οι φτωχοί άνθρωποι είναι κατά κανόνα πιο φιλάνθρωποι από τους πλούσιους;
Τέλος η στήλη λέει ένα μεγάλο μπράβο σε όλους αυτούς τους λίγους που από το υστέρημά τους έχουν βοηθήσει τον τόπο και τους συνανθρώπους τους.
Επειδή όμως η ελπίδα πάντα υπάρχει πιστεύουμε ότι κάποτε θα συγκινηθούν και αυτοί που έχουν τα πολλά και θα δώσουν κάτι από το περίσσευμα τους δίνοντας χαρά σε όλους.
Ας μην ξεχνάμε δε ότι στο τρένο της ζωής είμαστε απλοί επιβάτες και δεν ξέρουμε πότε ο “ελέγκτής” θα μας κατεβάσει γιατί πρέπει ν’ ανέβουν οι επόμενοι.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".