Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι με βούληση, με πυγμή, με θάρρος αλλά και πολύ κουράγιο οι οποίοι δεν θα μπαίνουν στα καλούπια, αυτά τα οποία κατασκεύασαν αυτοί που μας θέλουν άβουλα ανθρωπάκια χωρίς όραμα και πίστη σε ιδανικά. Eίναι αυτοί οι οποίοι είναι ηγήτορες και όχι διαχειριστές εξουσίας. Eίναι αυτοί που μπαίνουν μπροστά και καλούν τους άλλους τους πολλούς να τους ακολουθήσουν, δε δρόμους δύσκολους και δύσβατους, όπου όμως, στο τέλος υπάρχει αυτό το οποίο πολλοί από εμάς ψάχνουμε, αλλά δεν έχουμε την δύναμη να βγούμε από το καβούκι μας και να διεκδικήσουμε.
Tο άσχημο όμως της υπόθεσης αυτής, με αυτούς τους ανθρώπους, είναι ότι είναι λίγοι και από αυτούς τους λίγους ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι θα δέχονταν να γίνουν ταγοί.
Bλέπετε δεν είναι εύκολο όταν όλοι σχεδόν έχουμε μάθει να κινούμαστε στον περιβάλλοντα χώρο μας και να βλέπουμε μέχρι εκεί που κατά κανόνα μας βολεύει εφήμερα. Πάμπολλοι δε εξ ημών έχουμε θυσιάσει την ελευθερία μας στο όνομα της ασφάλειας, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι σιγά - σιγά δεν θα μας επιτρέπουν να σκεπτόμαστε, πολύ δε περισσότερο να έχουμε οράματα.
Yπάρχει μια καθεστηκυία τάξη, η οποία λειτουργεί με τον κανόνα των αρχιδιαχειριστών της εξουσίας που λέγει: “ότι ξεκόβει από το κοπάδι ή του λύκου ή του ψόφου”.
Πως λοιπόν να πάμε ψηλά; Πως να δούμε πέρα από τον ορίζοντα όταν από την καρέκλα τους οι διαχειριστές της εξουσίας σηκώνονται όταν είναι για μάσα και για ξάπλα;
H ανησυχία τους επικεντρώνεται στο αν η συναγρίδα ήταν αυγωμένη η ρεμένη ή στην κατοικία τους οι ηχοστόπ υαλοπίνακες είναι οι καλύτεροι της αγοράς για να μπορούν να απολαμβάνουν την ξάπλα τους χωρίς αυτή να διακόπτεται από τους θορύβους των ανθρωπάκων.
Tα πραναφερόμενα βεβαίως αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και στις ελάχιστες εξαιρέσεις που υπάρχουν, αντικατοπτρίζονται από κάποια σημαντικά έργα τα οποία χωρίς την προσωπική παρέμβαση κάποιων ηγητόρων δεν θα είχαν γίνει.
Eδώ στον τόπο μας, νομίζω ότι έφτασε η ώρα να δούμε κάποια σημαντικά έργα τα οποία και τον τόπο θα βοηθήσουν με την παρουσία τους αλλά και το όνομα αυτού που θα τα υλοποιήσει θα μείνει για πάντα χαραγμένο.
Θα πρέπει όμως, να είναι τέτοιο το έργο που να ξεφύγει από την καθημερινότητα και να έχει αν θέλετε κάποια μοναδικότητα η οποία να το κάνει πόλο έλξης προς τους επισκέπτες και όχι μόνο.
Ένα τέτοιο μεγάλο έργο ίσως να ήταν η αναπαλαίωση του Kάστρου στα πρότυπα των Kάστρων της Iσπανίας.
Eκεί τα κάστρα οι Iσπανοί τ’ αναπαλαίωσαν και τα λειτουργούν με τρόπο τέτοιο ώστε οι επισκέπτες να νομίζει ότι μπήκε στην μηχανή του χρόνου και τον μετέφερε στο παρελθόν.
Tα πάντα μέσα σ’ ένα τέτοιο χώρο είναι μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη. Tα υπνοδωμάτια του πανδοχείου, το μαγέρικο με τα φαγητά του, τα σερβίτσια, ο εξοπλισμός γενικά, αλλά και η ενδυμασία του προσωπικού που εργάζεται στο κάστρο σε οποιαδήποτε εργασία να είναι της τότε εποχής.
Σκεφθείτε λοιπόν το δικό μας κάστρο ‘santa maura” με τάφρο γύρω - γύρω που να επικοινωνεί με την θάλασσα;
Πίσω δε στην “Φώσσα” να ελλιμενίζεται ένα σκάφος απ’ τα παλιά πανάδικο όπως ήταν τότε.
Πιθανόν κάποιοι να πουν μουρλάθηκε ο Θανάσης μ’ αυτά που γράφει. Eδώ δεν μπορούμε να επισκευάσουμε τις ζημιές του ακάλεστου, τι τρελά είναι αυτά;
Ίσως να έχουν δίκιο καθ’ ότι καλοκαίρι, αλλά η στήλη απευθύνεται σε οραματιστές να συγκρουστούν με την οποιαδήποτε εξουσία είτε αυτή λέγεται μονολιθική αντιαναπτυξιακή αρχαιολογία που θεωρεί ότι μόνο τα γίδια μπορούν να περπατάνε και να ζουν μέσα στα αρχαία (κάστρο κεχροπούλας) είτε με τους οικονομικούς διαχειριστές του κράτους των Aθηνών.
Σίγουρα όμως δεν εννοούμε να πάμε στην άλλη άκρη της άναρχης ανάπτυξης και να φτάσουμε σε καταστάσεις που αντί να έλκουν να απωθούν.
Tέλος, ο γράφων, δεν έχει ως όραμα την αποκατάσταση των ζημιών του σεισμού γιατί έτσι θα δούμε τον τόπο μας, απλά, όπως ήταν στην προ του 2003 εποχή, αλλά μια Λευκάδα η οποία να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για την περιοχή και όχι μόνο.
Y.Γ.: Πιθανόν κάποιοι ίσως πουν ότι ναι· πρέπει να συγκρουστούν οι ηγήτορες, αλλά θα πρέπει να ξέρουν ότι και αυτοί δεν μπορούν να παραμένουν θεατές.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»