- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θανάσης Αγγελής
-
Panvagil
-
Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2005 22:17
-
Εμφανίσεις: 1440

Κάποιες στιγμές ηρεμίας προσπαθώ να καταλάβω ποια κοινωνία δημιουργήσαμε τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Όσο όμως και να θέλω να φανώ επιεικής με τον εαυτό μου δεν μπορώ να βρω δικαιολογίες που να μην μου επιτρέπουν να νιώθω ενοχές.

Καθημερινά κατηγορούμε την νεολαία ότι δεν βαδίζει σε σωστό δρόμο χωρίς όμως να σκεφτόμαστε ότι αυτόν τον δρόμο τον κατασκευάσαμε εμείς, είτε ενσυνείδητα είτε ως απλοί θεατές.

Αντί να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε τους νέους.

Τους πουλάμε ναρκωτικά και μετά τους κατηγορούμε γιατί τα παίρνουν.

Τους ποτίζουμε ποτά (ξύδια) και τους ζητάμε να μη πίνουν.

Τους δείχνουμε μέσα από τα Μ.Μ.Ε. ότι για να «πετύχουν» πρέπει να ακολουθούν τρόπους ζωής τύπου «ξέκωλου» και «κουνιστού».

Τα ανυπότακτα λαμόγια της στράτευσης πασάρονται από το γυαλί ως είδωλα…

Τους μαθαίνουμε την αρπαχτή, τον ατομισμό, την κομπίνα, αποκαλώντας μάγκα αυτόν που κλέβει τον συνάνθρωπο του και βλάκα, αγαθό ή χαζούλη τον έντιμο.

Δημιουργήσαμε ανάγκες που δεν έχουν σχέση με την διαβίωση μας και θάψαμε τον ρομαντισμό κάτω από τα βρώμικα αργύρια και μετά έχουμε το θράσος να λέμε ότι οι νέοι δεν είναι ρομαντικοί.

Υπερχρεώσαμε την πατρίδα μας σε διεθνή τραπεζικά κέντρα και απαιτούμε τους τόκους αλλά και το κεφάλαιο να τους πληρώσουν αυτοί (νέοι) χωρίς να ερυθριάζουμε.

Μας κακοφαίνεται ότι η νεολαία είναι απολιτική χωρίς πολιτικά δόγματα και νιώθουμε θλίψη γιατί χάνουμε οπαδούς… πιόνια στην σκακιέρα της παγκοσμιοποίησης.

Τους «προσφέρουμε» δίτροχες ρουκέτες που πιάνουν τα 300 χλμ. και ζητάμε να μην τρέχουν γιατί το οδικό δίκτυο είναι το χειρότερο στην Ε.Ε.

Ένα οδικό δίκτυο που θα έπρεπε να είχαμε φτιάξει πριν τέσσερις δεκαετίες αλλά δεν μας το επέτρεψε η μάσα, η κακοδιαχείριση αλλά και η ρεμούλα.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι νέοι χάνονται στην άσφαλτο ειδικά δε εδώ στην ιδιαίτερη πατρίδα μας το κακό παράγινε.

Αυξήθηκαν τα τροχοφόρα με ιλιγγιώδεις ρυθμούς χωρίς να έχουμε φτιάξει το οδικό δίκτυο ώστε να δεχτεί τέτοια φορτία με αποτέλεσμα τους θερινούς μήνες να θυμίζει Καλκούτα.

Έτσι όμως πάμε σε κάθε τροχοφόρο θα πρέπει να επιβαίνει και ένας τροχονόμος για να γίνει μείωση των ατυχημάτων.

Εκτός και αν οι νέοι αποφασίσουν ν’ αντισταθούν σ’ αυτά που τόσο απλόχερα τους δίνουμε…

Να καταλάβουν ότι το δώρο της ζωής δεν πρέπει να το χαρίζουν ως τίμημα στην ατιμία αυτών που έχουν την ευθύνη.

Μια ευθύνη συλλογική και πολυδιάστατη σε ένα κράτος που όσο και να προσπαθούν οι λίγοι δεν έχει μέλλον γιατί απλά δεν έχει οραματιστές.

Ακόμη και οι διαχειριστές αυτού αποδείχθηκαν ανάξιοι με αποτέλεσμα ανάξιους υπηκόους.

Αχαλίνωτος συναγωνισμός στο ποιος θα κλέψει περισσότερο.

Οι άνθρωποι του πνεύματος αποσύρθηκαν διακριτικά, αφού πρώτα τους χλευάσαμε και δεν ασχολούνται πλέον με τα κοινά.

Ελάχιστοι ρομαντικοί απέμειναν με αποτέλεσμα να θεωρούνται γραφικοί από τους φελλούς.

Σχεδόν όλοι κάτι χρωστάμε στον εαυτό μας αλλά και στα παιδιά μας μετά την νάρκη των τελευταίων χρόνων.

Μήπως είναι καιρός να «πάρουμε έναν σβώλο και να διώξουμε τα σκυλιά που μας χαλάν το φύτρο»;

Δεν πάει άλλο βρε αδερφέ.

Κατάντησε η Ελλάδα μας ένας απέραντος οίκος ανοχής με την διαφορά ότι στον “οίκο” πληρώνεις για το “κέφι σου” ενώ εδώ σ’ αυτό τον “οίκο” πληρώνεις για να πράξουν το κέφι τους οι άλλοι σε σένα...
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".
