H τηλεόραση αποδείχθηκε το καλύτερο φάρμακο για την οικονο?ική κρίση. Από το πρωί με τη δροσούλα γίνεται, δωρεάν, η ενημέρωση από τα πρωινάδικα για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Κατά το μεσημέρι μαθαίνεις, πάντα δωρεάν, για τα κουτσομπολιά. Και προς το βραδάκι εκτός από τις ειδήσεις (βουτηγμένες στη μιζέρια, στην απόγνωση και στην υπερβολή) έχεις τη δυνατότητα επιλογής δεκάδων ταινιών και σίριαλ.
Πάντα δωρεάν. Και αν έρχεται Σαββατοκύριακο, μπορείς να ρίξεις και κανέναν χορό, κανένα ζεϊμπέκικο με τις μουσικές εκπομπές αλλά και να δοκιμάσεις ό,τι έδεσμα και γλυκό τραβάει η ψυχή σου με τις εκπομπές μαγειρικής. Οι άνθρωποι βλέπουν ότι η κρίση έχει γονατίσει την κοινωνία και προσφέρουν - αφιλοκερδώς -ψυχαγωγία και φαγητό, άρτο και θεάματα.
Εκείνο πάντως που με συγκλονίζει είναι τα σίριαλ. «Κισμέτ», «Το Νησί», τα «Ασημένια φεγγάρια», οι «Χίλιες και μια νύχτες». Με το δάκρυ να τρέχει κορόμηλο. Βρίσκουμε αφορμή να κλάψουμε. Οχι για την κατάντια μας. Αλλά για τους πρωταγωνιστές. Οπως και με τις εκπομπές ψυχαγωγίας. Διασκεδάζουμε βλέποντας τους πρωταγωνιστές να διασκεδάζουν. Και τρώμε μοναδικά πιάτα και γλυκίσματα.
Μάλιστα, τις προάλλες με το τέλος, του «Μάστερ σεφ», ήπια τρεις σόδες απανωτά αφου είχα σκάσει στο φαγητό. Και φυσικά προβληματιζόμαστε από τα ριάλιτι για το κακό χάλι της οικονομίας, για την πτώχευση, το χρέος και το ευρώ. Το κακό μας το... ευρώ. Η τρόικα είναι παντού. Στο σπίτι μας, στην τσέπη μας, στις συντάξεις. Βουλιάζουμε χωρίς να αλλάζουμε. Πίκρα, απόγνωση, οργή, θυμός, Και με τις ηλικιωμένες γυναίκες να είναι σε φοβερό δίλημμα τι να κάνουν το κομπόδεμά τους. Να το βάλουν στην τράπεζα ή να το κρύψουν στο σπίτι αφού και τα δυο κρύβουν κινδύνους; Αισθάνομαι να καταρρέω, κάπως σαν τη Μανωλίδου.
Ομως στο τέλος καταλαβαίνω πως θα πρέπει να δοξάσουμε τον Θεό που υπάρχει η τηλεόραση. Και τρώμε, και χορεύουμε, και περνάμε την ώρα μας. Και αισθανόμαστε ευτυχισμένοι έστω και μέσω της εικονικής πραγματικότητας, με αέρα τηλεοπτικό, ήτοι κοπανιστό.